"बोलके सूर..."

दरवर्षी आपण सगळेच ज्या सणाची अगदी उत्सुकतेने वाट पाहत असतो ना, तो सण म्हणजे "दिवाळी".....अगदी लहानांपासून ते मोठ्यांपर्यंत सगळ्यांमध्ये एक उत्साह आणि आनंद निर्माण होतो.....हे दरवर्षी जाणवतं. आम्हा कलाकार मंडळींमध्ये ही दिवाळीची खास उत्सुकता असते ती अजून एका कारणासाठी म्हणजे, "दिवाळी पहाट". दिवाळीच्या मंगल पहाटे, सगळे जण, नटून, सजून, फराळ करून किंवा बरोबर घेऊन, आपल्या जवळच्या नाट्यगृहात वा कार्यक्रमाच्या ठिकाणी येऊन - सुंदर संगीताची अनुभूती घेताना दिसतात. मनाला इतकं छान वाटतं की या सगळ्या मंडळींच्या घटकेभरच्या आनंदोत्सवात आम्ही सगळे कलाकार सामील होऊन त्यांचं मनोभावे मनोरंजन करू शकतो. केवढी मोठी गोष्ट आहे ही....एरवी सुद्धा कार्यक्रमातून गाताना मला लोकांच्या आवडीची गाणी सादर करताना, एक आनंद असतोच. दर्दी प्रेक्षक त्यांचं आवडतं गाणं आलं की, बेभान होऊन ते गाणं आमच्या सोबत गुणगुणतात आणि त्यांच्या चेहऱ्यावरचा आनंद आणि मनातलं समाधान त्यांच्या टाळ्या बनून आमच्या पर्यंत पोहोचतं. दाद मिळते तेव्हा खूप छान वाटतं. आणि समोरचा रसिक प्रेक्षक आपलं गाणं किती मनापासून ऐकतोय याची ही...

एक हळवी पण प्रेरणादायी आठवण....... आज मी तुमची कुणाशी तरी ओळख करून देणार आहे. या जगात किती लोक, कितीतरी  वेगवेगळी समाजोपयोगी कामे करून सोशल सर्विस करत असतात. आपल्याला माहित सुद्धा नसतं बरेचदा. पण या लोकांना जवळून पाहिल्यावर कल्पना येते. त्यांचे उदात्त विचार आणि आपण समाजाला काहीतरी देणं लागतो ही भावना आपल्यात जागृत करते त्यांची उर्जा. मी बोलतोय न्यू जर्सीच्या श्री. महेश आणि मनीषा लाड यांच्याबद्दल. "Akhil Autism Foundation" ही आॅटीझम या आजार असणाऱ्या मुलामुलींसाठी, सेवाभावी काम करणारी एक अग्रगण्य संस्था, हे दाम्पत्य चालवते. खूप अभिमान वाटतो मला की, ही आपलीच मराठी माणसं परदेशात राहून इतकं मोठं सामाजिक काम हातात घेऊन कर्तृत्व गाजवताहेत. निमित्त हे की "कौशलकट्टा" हा कार्यक्रम संपूर्ण अमेरिकेत करण्याचा उद्देश म्हणजे "Akhil Autism Foundation" या संस्थेचा प्रचार करणे आणि लोकांना या संस्थेबद्दल जागृत करणे. आणि योगायोगाने, मी महेश आणि मनीषा यांच्याच घरी राहिलो बरेच दिवस. आणि मी जे पाहिलं त्याने मी आतून हललो. महेश आणि मनीषा यांचा गोड मुलगा अखिल - त्याला...